Na de middelbare school besloot ik lerares Nederlands te worden, omdat er geen docent zo tof was als ik zou worden. Binnen een half jaar had ik ontdekt hoe kut schoonmaken en opruimen is, dat niemand me er op aankeek wanneer ik niet op kwam dagen voor een college en hoe goedkoop halve liters Schultenbräu zijn. Enkele maanden later haalde mijn moeder met op. Meisje in de auto, spullen in een aanhangwagentje. Weer bij moeder thuis, zonder verder toekomstplan.
Dat ging natuurlijk niet lang goed. Ik ging weer bij mijn ex wonen, kreeg een baantje in een snackbar, verhuisde met de toen niet-meer-ex, verhuisde van de wel-weer-ex naar een kamertje van twee bij drie, kreeg een baantje in een kledingwinkel, ging samenwonen met Lief kreeg daarna een baantje in een callcenter, deed er af en toe nog een baantje bij, en nu ben ik weer in een kamertje van vier bij vier gaan wonen. Wat -op het ruimtegebrek na- een erg fijne plek is om te wonen.
Ik ben vijf jaar lang van woning naar woning en van baantje naar baantje gegaan. Wanneer je zo lang niets leert en weinig doet, doe je een hoop ervaringen op, maar ondertussen verschrompelen je hersenen bijna zichtbaar. Afgelopen weekend betrapte ik mezelf op het toilet erop dat ik mijn ondergoed niet alleen met de buitenkant naar binnen had aangetrokken (toen ik alles op mijn enkels had laten zakken staarde een vrolijk plaatje me toe, terwijl ik dat normaal alleen zie wanneer ik mijn ondergoed draag en in de spiegel kijk), maar dat ik mijn kruis ook op mijn linkerheup had zitten. Ik lijk met de dag onozeler en verstrooider te worden, en het vervelende is dat ik het allemaal heel bewust meekrijg.
Zoals al veel vaker had ik in de afgelopen zomer besloten om weer naar school te gaan. En zoals altijd besloot ik dat op het laatste moment toch niet te doen. En met het beetje verstand dat ik nog over heb, kom ik wéér tot de conclusie dat dit gedraal een enorme verspilling van een groot talent en een fantastische persoonlijkheid is. Het stoort me niet dat iedereen inmiddels klaar is met studeren en huizen heeft gekocht, maar het stoort me wel dat ik me erg verveel en alle feestjes wel weer heb gezien. Het is inmiddels zo erg dat ik alleen nog informatieve boeken lees. En omdat ik alle boeken binnen enkele dagen uitgelezen heb, doordat ik nu zo veel lees, ben ik begonnen aan een boek dat me simpel Latijn leert.
En intussen probeer ik hard na te denken over een opleiding. En daar komt mijn ongetrainde schrompelbrein dan weer de hoek om. Hoe hard ik ook nadenk, ik weet het echt niet.
Berichten
Twit.
Blogs
Verveelt u zich
Volgers
.jpg)
|
|
7 anderen:
Misschien tóch die lerarenopleiding nog gaan doen? Al de ervaring die je hebt opgedaan, kun je dubbel en dwars gebruiken voor de klas!
(Bovendien is het nog steeds gewoon het leukste vak ter wereld. ;-) )
Ik zou denk ik eens naar loopbaanbegeleider gaan. Die zouden je kunnen helpen met de keuze van de juiste studie. Vooropgesteld dat je weer wilt gaan studeren natuurlijk.
Vrouwe Juksti,
U bent zó intelligent en zó humoristisch en U kunt blijkbaar toch uw draai in het leven niet vinden. Misschien komt het toch nog goed. Op latere lijftijd.
Alhoewel... Met mij is het eigenlijk ooit nooit meer goed gekomen, toen ik na mijn middelbare schooltijd besloot meteen maar te gaan werken. Ik had Germaanse filologie (zo heette dat indertijd) moeten gaan studeren aan de universiteit. Ik denk wel dat ik het had gekund.
Nu is het te laat.
Vriendelijke groeten,
De Drs.
Na de middelbare school besloot ik rustig aan te gaan te gaan doen. Dit jaar ben ik 35 jaar werkzaam in de hectische wereld van de journalisitiek. Acht 't kan verkeren.
Inderdaad, lerarenopleiding alsnog? Of journalistiek? Communicatiewetenschap, is mijn persoonlijke aanrader. Ga eerst een cursus vor de lol doen, dan raak je vanzelf weer geprikkeld waarschijnlijk.
Almost story of my life! Behalve dan dat ik altijd besluit om WEL te beginnen. Haha!
Wauw, is er dan niets wat je leuk lijkt? Ik vind het idee van CiNNeR wel een goede, begin met een cursus (bijv. schrijven, dat vind je blijkbaar leuk!) en dan word je vast geprikkeld om verder te gaan.
Een reactie plaatsen