Het blijft vreemd om te merken hoe een tabaksverslaving zich vast kan zetten in je hele wezen. Mijn lijf schreeuwt om nicotine zoals een baby kan huilen om een moederborst. Mijn geest zeurt om rust, en vertroebeld als ze is, denkt ze dat alleen te krijgen door een sigaret. Zelfs mijn verstand, dat doorgaans doorspekt is met walging voor de tabaksindustrie, denkt soms dat het een goed plan is een sigaret op te steken. Wat maakt die ene sigaret nu uit?
Meer geld overhouden door stoppen met roken interesseert me weinig. Evenals er beter uit komen te zien, een betere conditie krijgen, niet meer stinken of buiten te hoeven te staan terwijl het regent, omdat er ergens geen rokersruimte is.
Denken aan dood en ziekte werkt amper.
Ik heb nog geen half jaar geleden mijn opa gezien, enkele dagen voordat hij stierf. Getackeld door tabak. Longkanker en geen euthanasieverklaring. Inhumaan. Ik heb nog nooit iets gezien dat zo veel indruk maakte en ik ben er geen sigaret minder om gaan roken.
Mijn nicotineverslaving overwint alles. Je zou er haast van onder de indruk raken.
Bij alles dat ik doe, denk ik '...en een peukje opsteken'. Het was me nooit eerder opgevallen, omdat ik altijd een sigaret opstak wanneer ik de behoefte voelde. Nu dat niet meer kan, blijkt pas hoeveel energie ik verspil met denken aan roken.
'Zo, een boterham met pindakaas smeren, en een peukje opsteken.'
'Ik moet naar het toilet, en een peukje opsteken.'
En triest genoeg:
'Ik moet iets doen om niet aan roken te denken. Drinken pakken, en een peukje opsteken.
Deze gedachten resulteren constant in discussies met mezelf. Ik mag geen peukje opsteken. Ik ben de afgelopen dagen een aantal keren de fout in gegaan, maar maakte daarna niet de fout te denken dat ik gefaald was in het stoppen.
Ik bleef mezelf rustig uitleggen hoe de tabaksindustrie apen aan rookmachines legt, naar eigen zeggen om de schadelijkheid van tabak te testen.
Ik bleef mezelf de verhalen vertellen over hoe de tabaksindustrie in ontwikkelingslanden sigaretten per stuk verkoopt, om de bevolking verslaafd te krijgen. Daar gaat dat gemakkelijk, er zijn geen tabakswetten.
Ik bleef mezelf voorhouden hoe de tabaksindustrie hier ondertussen roept alleen in een behoefte te willen voorzien. 'Als wij het niet verkopen, doet iemand anders het.'
Wanneer hier geen behoefte aan tabak meer zou zijn, is er op een walgelijke manier ergens anders behoefte gecreeëerd.
Mijn verstand wint deze discussies doorgaans. Dank God.
Volgens mij heb ik iets gevonden om mijn verslaving mee te overwinnen.
Berichten
Twit.
Blogs
Verveelt u zich
Volgers
.jpg)
|
|
15 anderen:
Het klinkt heel duf, maar wat mij geholpen heeft elke keer als ik dacht: 'ik wil een peuk', was een glas water drinken. Uiteindelijk ging ik er tegenop zien omdat ik geen zin had om steeds water te drinken, en was daarmee het hele 'ik-wil-een-peuk-moment' getransformeerd tot een 'ik-wil-geen-glas-water-moment.' Exit verlangen. Ben nu 3,5 jaar gestopt en een succesvol 3x per jaar roker- soms, ineens, als ik zin heb tijdens een feestje mag het.
Ik stopte in de nacht van 31 augustus / 1 september 2004 met de belofte dat - als ik het belangrijk genoeg vond - ik altijd weer kon beginnen. Gisteren, voor het eerst dit jaar in het zonnetje met een glaasje, had ik weer zo'n "wat zou het lekker zijn..."-moment. Ik vind het toch wel een kick geven dat ik er nog steeds van afblijf!
Houd vol, Juksti! De tip van esther is echt een goeie, het heeft m'n vader ook geholpen om te stoppen met roken.
Heel veel succes!
Ach, het blijft lastig voor de mens om te stoppen met dingen die niet goed voor hem zijn. Zolang je niets voelt, heeft het geen nut om te stoppen. En dan nog, zoals ik al eerder in een comment zei, mijn collega die is genezen van longkanker rookt nog steeds. Maar ze verslikt zich regelmatig, heeft een enorme rokershoest en is na twee jaar nog steeds herstellende. Fijn is anders hoor!
Together we stand strong! Hoor!
Ik hoop voor je dat het je lukt! Maar je moet het zelf willen. Al die externe redenen helpen inderdaad geen reet tegen een verslaafde geest. Je moet er zelf genoeg van hebben.
moet je toch kijken hoe verslavend een verslaving kan zijn!
Lijkt me heel vervelend om verslaafd te zijn en een constante strijd te moeten voeren. Gelukkig blijft dat niet zo en zijn er genoeg succesverhalen. Sterkte!
Ik kwam er trouwens pas geleden achter dat een ex-studiegenoot van me bij een sigarettenfabrikant werkt. Vond ik toch wel een beetje schokkend (volgens mij rookte hij niet).
27 januari 1994. Vanaf die dag ben ik een week of zes op mijn handen gaan zitten. Het verstand wilde pas na veel doorzeuren meewerken, maar het lukte -gelukkig, want het was de tiende poging al, geloof ik- wel.
Sterkte! Hou vol!
Ik begrijp dat je God hebt gevonden...
grappig, ik rook alleen als ik een biertje drink.. verder vind ik het smerig..
Zo herkenbaar! Hou vol hoor: dit gevoel slijt - écht!
Ik rook nog, wat niet wegneemt dat ik je meer dan dapper vindt.
Zou jou remedie ook helpen bij een verslaving aan een man?
Tot nu toe lijkt mijn verstand daar niet echt de overwinnaar in te zijn...
Ik rook nog, maar alleen omdat al het geld van die sigaretten naar een goed doel gaat. Leuk stuk om te lezen!
Een reactie plaatsen